galiba deliriyorum....

büyüyorum.acı ama gerçek derler ya hani işte öyle. kendi sorumluluklarım plenlarım görüşlerim,..im,..im vs falan var .bi ton şey.çok tuhaf geliyor. iyi mi kötü mü karar veremiyorum.çocukken büyümek istemeyeni ya da büyüklerden herhangi birinin çocuk kalsaydık lafını hiç duymamış olan varmıdır acaba?ben kendime gecikmiş ergenliğini tamamlamaya çalışan çaylak diyorum.acı çekiyorum ama bu acı bana çok şey kattığı gibi çok şeyden de fedakarlık etmem gerektiğini söylüyor. acayip bişey. algılayamıyorum.gerçi algılayamamış olmakda bi nevi algılamış olmayı gerektirmezmi??
fonda hafif bir müzik:bülent ortaçgil sensiz olmaz diyor. garip bi his birisiz bişeylersiz olamamak. bağımsızlığımıza bu denli düşkünken sensiz olmaz demek:)sırıtıyorum bunları düşünüp kalvyemden çıkışlarını izlerken.
deliyim ben hakikaten deli hem de en zırından. neden mi? yanlışlarımı kabullenemeyip her defasında yenilerini yaptığım için. hayatımı rüzgarların önüne katıp bu sonlara hiç son veremediğim için. sayfalarca yazmam gerekirken üşenip iki cümleye içimdekileri sığdırmaya çalışıp yapamayınca kendime küstüğüm için. yazdıklarımda var mı hiç meymenet. meymenetsiz yazdıklarım okunmayası ama yazılası duygularım daha ağır basıyo ki burdayım ve bunları bir delinin cümlelerinin fitürsuzluğunda içindeki kaynayan volkanların 'yazma' nidalarına rağmen yazıyorum. kaybettim artık kendi başınalığımı . nereye gitsem ne yapsam hep çoğulum hep bi fazlayım. o fazlalıklarıma yer bulamadıkça huzursuzum. huzursuzluğum artıkça mutsuz ve tatminsizim.ben kimim nerdeydim nerelere geldim?
var mı bunların bi cevabı. düzgün başlayıp hangi yazının sonu ,böyle kelimelerin okudukça yok oluşunu izlemek gibi hissettirir.
ben deliyim cidden ama ...